Wiąz ma bardzo długie dzieje, występował na naszej planecie 65 milionów lat temu. Nic dziwnego, że drzewo o tak prastarym rodowodzie weszło do wielu mitów, wierzeń i ksiąg pisanych przez wędrownych mędrców. Zarówno w starożytności, jak i później wiąz cieszył się opinią drzewa dobrego oraz życzliwego ludziom.

Wiąz cieszył się wśród Słowian szczególną estymą – uznawany był za święte drzewo o magicznych właściwościach. Teren na którym rósł, należał do sfery sacrum, drzewo takie otoczone było czcią. Od zawsze uważany był za drzewo ochronne, przychylne ludziom, dlatego właściciele gospodarstw sadzili te szlachetne drzewa
w pobliżu domostw, na dziedzińcach lub w ogrodach karczm, jako ochronę przed złymi duchami.

Według Celtów potężny wiąz miał służyć jako mieszkanie dla leśnych duchów oraz łączyć ludzi ze światem roślin i zwierząt. Według mitologii nordyckiej z wiązu powstał człowiek. Wiąz stosowano w różnych praktykach magicznych i terapeutycznych. Uważano go za symbol mądrości, intuicji, godności oraz melancholii.

Z energii wiązu korzystali ludzie, którzy pod wpływem wielu przeciwności losu opadli z sił fizycznych i psychicznych. Drzewo to miało pomóc im przezwyciężyć uczucie bezsilności, zachęcić do pracy oraz wytrwałości.

W symbolice wiąz uznawany jest za drzewo pojednania, zrozumienia i tolerancji dla drugiego człowieka. Życzliwie nastawia do ludzi oraz świata, uczy wybaczania.