Dąb to niezwykłe drzewo, które przez wieki wznosi się dumnie w naszych lasach. Potężny, prastary, mocarny, dostojny, piękny, długowieczny – to atrybuty, które w sposób niezaprzeczalny dowodzą majestatu tego drzewa.

Na naszych słowiańskich ziemiach dąb otaczano ogromnym szacunkiem. Przez Słowian uznawany był za drzewo największej potęgi boskiej drzemiącej w naturze. Stał się dla nich świętym drzewem, uosabiającym potężnego, gromowładnego, najważniejszego w panteonie bogów – boga Peruna. Posągi tego bóstwa wznoszono z drewna dębowego. W cieniu jego korony odprawiano obrzędy ludowe, rytuały pogańskie, korowody taneczne, śpiewano i palono święte ognie.

Dąb szypułkowy był uważany w wierzeniach słowiańskich za symbol siły i trwałości, odwagi, władzy, długowieczności, szlachetności, cierpliwości i mądrości.

Noszenie liści dębu według wierzeń ludowych przyciąga szczęście i pieniądze, przynosi zdrowie, pomaga przetrwać i pokonać przeciwności losu oraz chroni przed złą energią. Dawniej nosze liści dębu było szczególnym znakiem statusu wśród Celtów.

To magiczne drzewo było symbolem męskości i mądrości. Świętokradztwem było ścięcie dębu. Jedynie z gałązek, połamanych przez wiatr, tworzono krzyże i zawieszano je w domu, aby chroniły przed złymi mocami W wierzeniach ludowych spalenie kilku suszonych liści dębu wspomagało jasnowidzenie, a zjedzenie chleba pieczonego w dębowych liściach dodawało człowiekowi nadludzką siłę.

Magiczna moc dębu przejawia się tym, że uschłe liście nie odpadają od gałązki. W ludowych opowieściach liście przykładane na czoło i do piersi miały moc „wskrzeszania” człowieka i przywracania go do życia – „by ludzie byli tak mocni, jak ten listek, co choć usechł, ale od gałązki nie odpadł”.