Wyjątkowość buka była zauważona już przez dawnych Słowian. Wierzyli, że w koronie tego drzewa mieszka Swaróg – bóg ognia i światła słonecznego, przede wszystkim dlatego, że drzewo to wykazuje szczególne właściwości w stosunku do wyładowań atmosferycznych, nie poddaje się uderzeniom piorunów.

Drzewo to charakteryzuje się potężną i rozłożystą koroną, przypominającą głowę. „Głowa” u dawnych Słowian była siedliskiem mocy i wyrażała mądrość bóstwa mieszkającego w tym magicznym drzewie.

Buk wytwarza swoiste biopole, posiada właściwości uspokajające i kojące, stał się symbolem niezniszczalnej energii witalnej. W dawnych czasach jesienią spożywano bukiew, czyli owoce buku, które w dużej mierze wywoływały stan odurzenia, uwalniały ludzi od złych myśli i oczyszczały umysł.

Buk tworzy przyjaźnie z innymi drzewami w lesie, dostarczając im odżywcze składniki w razie potrzeby. Ścięcie drzewa bukowego może spowodować, że umiera jego drzewo partnerskie.

Starożytni Rzymianie uważali buk za symbol miłości, przyjaźni, szczęśliwości i mądrości.